گزارشگران سبز خبر اینجا سبز می‌شود

مهدی آیینی

با یک حساب سرانگشتی می توان میزان ارزی را که زائران با خرید سوغاتی از کشور خارج می کنند، بررسی کرد. برای نمونه، چند سالی است ​ به زائران تمتع و عمره 300 دلار ارز پرداخت می شود؛ یعنی به حدود 900 هزار زائر حج و عمره​ در سال حدود 270 میلیون دلار ارز تعلق می گیرد. حال اگر فرض کنیم زائران خانه خدا همین 300 دلار را صرف خرید سوغاتی کنند، می توان نتیجه گرفت هر سال چیزی حدود 810 میلیارد تومان از سوی زائران سرزمین وحی از کشور خارج می شود. حال اگر این هزینه صرف خرید اشیای بی کیفیت ساخت چین شود، باید گفت زائران در اولین گام خود بعد از بازگشت از خانه خدا دچار اشتباه شده اند؛ زیرا آنها به نفع کشور و هموطنانشان عمل نکرده اند. به همین دلیل باید به زائران یادآور شد​ عزیزان و دوستداران واقعی شان چیزی​ جز آرزوی سلامت​ و سفری پربار برای آنها ندارند و چنانچه حجاج بتوانند از فرصت پیش آمده برای توانمند ترکردن خود- که یکی از نتایج آن کمک به دیگران است- بهره ببرند، تحفه ای ماندگار را از سرزمین وحی با خود به ارمغان خواهند آورد.

هر سال حدود 64 هزار زائر ایرانی به حج تمتع می روند و حدود 12 برابر این آمار نیز راه سفر عمره را در پیش می گیرند. این زائران خوش اقبال به سفری می روند که آرزوی هر مسلمانی است.

آنها برای رسیدن به این هدف سال ها صبر و تلاش کرده اند تا توفیق چنین سفری نصیب شان شود. به همین دلیل می توان گفت این حق آنهاست که تمام تلاش خود را برای بهره بردن از فرصت پیش آمده به کار بگیرند، اما نکته اینجاست​ برخی​ زائران از این فرصت پیش آمده که ممکن است در زندگی هر شخص فقط یک​بار فراهم شود، آن طور که باید و شاید بهره نمی برند.

آنها در فضا​ی معنوی حج دچار غفلت شده و زمان زیادی را به بازارگردی و تهیه سوغات برای اقوام و آشنایان خود اختصاص می دهند. این در حالی است که دوستداران واقعی آنها هیچ توقعی برای خرید سوغاتی از آنها ندارند و همین برای آنها کافی است که مسافرشان وقتی​​ از خانه خدا به کشورش بازگشت، زندگی جدیدی را شروع کند؛ زندگی جدیدی را که هر زائری هنگام طواف خانه خدا قول و قرارش را با معبودش می گذارد.

چنانچه هر زائری عمل به این قول و قرار را به عنوان ارمغان برای دوستان و آشنایان همراه بیاورد دست به کار بزرگی زده است، کاری که ارزشش از هزاران تحفه و سوغاتی مادی بیشتر است.

البته آوردن سوغات اگر در حد عرف باشد کار پسندیده ای است، اما چنانچه این ماجرا سبب شود زائر در سرزمین وحی از هدف سفر خود فاصله بگیرد، قابل توجیه نیست؛ زیرا این روزها کالاهایی که به عنوان سوغاتی در عربستان به فروش می رسد، بیشتر محصول کشور چین است و باید تاکید کرد که این وسایل در کشور خودمان نیز در دسترس همگان قرار دارد. به همین دلیل باید به زائرانی که در انتظار مشرف شدن به خانه خدا هستند، هشدار داد ​ فرصت پیش آمده را صرف خرید سوغاتی هایی که در کشورمان نیز وجود دارد، نکنند.

این در حالی است که با یک حساب سرانگشتی می توان میزان ارزی را که زائران با خرید سوغاتی از کشور خارج می کنند، بررسی کرد. برای نمونه، چند سالی است ​ به زائران تمتع و عمره 300 دلار ارز پرداخت می شود؛ یعنی به حدود 900 هزار زائر حج و عمره​ در سال حدود 270 میلیون دلار ارز تعلق می گیرد. حال اگر فرض کنیم زائران خانه خدا همین 300 دلار را صرف خرید سوغاتی کنند، می توان نتیجه گرفت هر سال چیزی حدود 810 میلیارد تومان از سوی زائران سرزمین وحی از کشور خارج می شود.

حال اگر این هزینه صرف خرید اشیای بی کیفیت ساخت چین شود، باید گفت زائران در اولین گام خود بعد از بازگشت از خانه خدا دچار اشتباه شده اند؛ زیرا آنها به نفع کشور و هموطنانشان عمل نکرده اند. به همین دلیل باید به زائران یادآور شد​ عزیزان و دوستداران واقعی شان چیزی​ جز آرزوی سلامت​ و سفری پربار برای آنها ندارند و چنانچه حجاج بتوانند از فرصت پیش آمده برای توانمند ترکردن خود- که یکی از نتایج آن کمک به دیگران است- بهره ببرند، تحفه ای ماندگار را از سرزمین وحی با خود به ارمغان خواهند آورد.

چند نفری برای اردو برنامه ریزی می کنند، عده ای از سفر زیارتی حرف می زنند و چند نفری نیز به قول معروف گل می گویند و گل می شنوند؛ هرچند کوچک بودن ساختمان فعالیت سالمندان را محدود کرده، اما آنها از کنار هم بودن لذت می برند. روی دیوار های این مرکز عکس هایی که آنها در اردو های مختلف انداخته اند، خودنمایی می کند. افرادی که در قاب این تصاویر ثبت شده اند همگی لبخند به لب دارند. به نظر می رسد پدربزرگ و مادربزرگ هایی که در این مرکز حضور دارند، نمی گذارند اوقاتشان با غم سپری شود. عکس های زیادی روی دیوار جا خوش کرده، اما تصاویر دسته جمعی و چند عکس که در آنها اعضای این مرکز مشغول آماده کردن کباب هستند بیشتر از همه به چشم می آید.

دوستان جدید

اگر پای حرف های سالمندانی که به مرکز روزانه سالمندان یاس آمده اند، بنشینید خواهید شنید همه آنها روی این نکته تاکید دارند که در این مدت توانسته اند دوستان زیادی پیدا کنند؛ دوستانی که حالا اوقات فراغت یکدیگر را بخوبی پرکرده و برای هم کم نمی گذارند. یکی از آنها درباره خدماتی که در این مرکز ارائه می شود، می گوید: اینجا ورزش می کنیم، امکانات فیزیوتراپی وجود دارد، خاطره درمانی داریم و بعضی وقت ها هم با هزینه خودمان به اردو می رویم.

سعی شده در مراکز روزانه سالمندان، پدربزرگ و مادربزرگ ها روابط اجتماعی خود را تقویت کنند و هرچه بیشتر در اجتماع حضور یابند.

مرضیه شیرازی خواه، مدیر مرکز مورد نظر به «جام جم» می گوید: این مرکز، خدمات مراقبت در منزل و خدمات روزانه را در قالب مرکز جامع توانبخشی سالمندان ارائه می کند.

مراکز روزانه نگهداری از سالمندان بر توانمندسازی سالمندان تاکید دارد. کارشناسان این مراکز با هدف اجرای برنامه های اجتماع محور تلاش می کنند در حالی که سالمندان در محیط زندگی خود هستند، از خدمات پیشگیری بهره مند شوند. درواقع هدف دیگر چنین مراکزی این است که از بستری شدن سالمندان در آسایشگاه ها و آسیب دیدن بیشتر آنها پیشگیری کند.

شیرازی خواه درباره انواع خدماتی که در مراکز روزانه سالمندان ارائه می شود، می افزاید: خدمات توانبخشی، پزشکی، روانپزشکی، فیزیوتراپی، کاردرمانی، گفتاردرمانی، پرستاری و هیدروتراپی از جمله خدماتی است که در این مراکز به متقاضیان ارائه می شود.

یکی از نکات قابل توجه در مراکز نگهداری سالمندان این است که خدمات به صورت تیمی ارائه شده و سبب می شود اثربخشی خدمات بیشتر شود.

کاهش وابستگی به بستگان

شیرازی خواه عنوان می کند، ما به دنبال این هستیم که زندگی سالم را به سالمندان آموزش دهیم و از عوارض سالمندی پیشگیری کنیم، البته خدمات نوین آموزشی مانند فیلم درمانی، خاطره درمانی و هنردرمانی که در قالب نقاشی، موسیقی درمانی و کار با سفال نیز به سالمندان ارائه می شود.

این فعالیت ها کمک می کند هیجانات سالمندان تخلیه شود. به این ترتیب درمانگرها می توانند سبب ارتقای سطح روحی و روانی سالمندان شوند.

در واقع افرادی که می توانند از این مراکز استفاده کنند، دو دسته هستند؛ گروه اول را سالمندانی تشکیل می دهند که از نظر وضع جسمی توان آمدن به مراکز را دارند. آنها دوست دارند برای تقویت روابط اجتماعی خود در کنار همسالان خود اوقات فراغت خود را پر کنند. گروه دوم نیز سالمندانی هستند که افرادی مانند فرزندان و بستگان شان وظیفه نگهداری از آنها را به عهده دارند. طبیعی است افرادی که در خانواده هایشان از سالمندان نگهداری می کنند بعضی وقت ها به دلیل مشکلات یا کارهای روزانه فرصت نگهداری از آنها را ندارند. مراکز روزانه نگهداری از سالمندان فرصتی فراهم کرده تا این افراد با سپردن افراد سالخورده به آنها بتوانند به کارهای خود رسیدگی کنند.

در واقع این مراکز با شرایطی که فراهم کرده اند سبب می شوند سالمندان در حالی که در منازل خود به صورت مستقل زندگی می کنند از میزان وابستگی خود به فرزندان یا دیگر بستگان کم کنند.

خدمات با توجه به نیاز سالمند

نکته دیگری که سبب شده سالمندان از مراکز نگهداری روزانه استقبال کنند، این است که آنها با توجه به نیازشان می توانند از خدمات این مراکز استفاده کرده و هروقت احساس نیاز کردند به مراکز مراجعه کنند.

نکته اینجاست که افراد سالخورده دوست ندارند هر روز مانند کارمندان برای استفاده از خدمات مراکز نگهداری از سالمندان از خانه های خود خارج شوند؛ به همین دلیل مراکز روزانه نگهداری از سالمندان نیز برای آنها محدودیتی در نظر نگرفته و به این شکل سالمندان می توانند هر وقت که دوست داشتند به این مراکز بروند و از خدمات آنجا استفاده کنند.

مدیر مرکز توانبخشی سالمندان یاس می گوید: براساس تجربه ما، سالمندان تمایل دارند دو یا سه روز در هفته و هر روز سه تا چهار ساعت از فضای درمانی و مراقبتی استفاده کنند. البته ما چیدمان وسایل مرکز را نیز مانند منازل آنها مرتب کرده ایم تا سالمندان احساس راحتی بیشتری کنند.

مسئولان مراکز روزانه نگهداری از سالمندان تلاش می کنند محیط شاد و ایمنی را برای سالمندان فراهم کنند تا این افراد بتوانند روابط اجتماعی خود را بیشتر کرده و در کنار آن نیز از خدمات مراقبتی و توانبخشی استفاده کنند. این در حالی است که بیشتر این مراکز به دلیل کمبود بودجه آن طور که باید و شاید فضای مناسبی در اختیار ندارند. باید گفت به این علت آنها نمی توانند جوابگوی تعداد زیادی از سالمندان باشند. افزون بر این اگر مسئولان برای بیشتر شدن بودجه این مراکز قدم برندارند، کارشناسان این مرکز برای رسیدن به هدف نهایی خود که توانمندسازی سالمندان با تکیه بر دانش روز است با مشکل روبه رو خواهند شد.

فعالیت 93 مرکز روزانه نگهداری از سالمندان

در دنیا افراد بالای 65 سال را سالمند می خوانند، اما در کشورمان مسئولان افراد شصت ساله را سالمند محسوب کرده و برای آنها خدماتی درنظر می گیرند. با همین تعریف، سازمان بهزیستی به 60 درصد از سالمندانی که از مراکز روزانه سالمندان استفاده می کنند، یارانه پرداخت می کند.

زهرا نوع پرست، مدیرکل توانبخشی روزانه و امور توانپزشکی سازمان بهزیستی کشور در این باره به «جام جم» می گوید: این مراکز خصوصی هستند، به همین دلیل ما به سالمندان نیازمند یارانه می دهیم که براساس مصوبه سال گذشته دولت 140 هزار تومان است. درباره شهریه افراد عادی نیز در مراکز روزانه سالمندان باید گفت با توجه به خدماتی که مراکز ارائه می کنند شهریه ها متفاوت است، اما میزان شهریه تقریبا یک و نیم برابر یارانه ای است که دولت به سالمندان نیازمند می پردازد، در حالی که تعداد افرادی که از مراکز روزانه نگهداری از سالمندان استفاده می کنند حدود 5000 نفر برآورد شده و در این بین سازمان بهزیستی به 3100 سالمندی که از این مراکز استفاده می کنند، یارانه می دهد.

البته با توجه به این که کارشناسان هشدار می دهند تا 37 سال دیگر 26 درصد از جمعیت کشور را سالمندان تشکیل خواهند داد، باید مسئولان به توسعه مراکز روزانه سالمندان توجه بیشتری کنند. نوع پرست می افزاید: مراکز روزانه نگهداری از سالمندان محلی است که با هدف ارتقای سلامت برای همه سالمندان تشکیل شده و هر فرد بالای 60 سال می تواند از خدمات این مراکز بهره مند شود و در این مراکز به ارتقای سلامت در همه ابعاد پرداخته می شود.

به گفته وی، هدف از تشکیل این مراکز پیشگیری از معلولیت سالمندان است.

مدیرکل توانبخشی روزانه و امور توانپزشکی سازمان بهزیستی ادامه می دهد: یکی دیگر از اهداف مراکز روزانه نگهداری از سالمندان این است که افراد سالخورده به جای این که برای سپری کردن اوقات فراغت خود وارد پارک ها شوند (که به اعتقاد ما کار بدی نیست) اوقات فراغت را در کنار کارشناس، پزشک و مددکاران این مراکز سپری کنند تا بتوانند بهره بیشتری از وقت خود ببرند، زیرا در این مراکز برنامه های رفاهی و کتابخوانی نیز وجود دارد.

اکنون ساعت کار مراکز روزانه نگهداری سالمندان از 8 صبح تا 6 عصر در نظر گرفته شده است تا افرادی که قصد سپردن سالمندان خود به این مراکز را دارند بعد از اتمام کار خود بتوانند سالمندان را به خانه بازگردانند. باید یادآور شد این مراکز پنجشنبه ها نیز به خانواده ها و سالمندان خدمات می دهد.

نوع پرست می گوید: در کل کشور 93 مرکز روزانه نگهداری از سالمندان وجود دارد که با توجه به نیاز و تعداد سالمندان هر شهر فعالیت می کند، اما یکی از برنامه های ما گسترش این مراکز است چون خیلی از سالمندان از فعالیت آنها اطلاع ندارند.

کمبود اعتبار در سازمان بهزیستی در کنار کم بودن تقاضا برای استفاده از خدمات مراکز روزانه نگهداری از سالمندان سبب شده تعداد این مراکز با تعداد سالمندان کشورمان تناسب نداشته باشد، این در حالی است که در بیشتر کشورهای موفق، خانواده ها تمایل به استفاده از خدمات چنین مراکزی دارند، زیرا باور آنها بر این است که سالمند باید در کنار خانواده زندگی کرده و فعالیت های اجتماعی خود را افزایش دهد، اما متاسفانه در کشورمان برخی خانواده ها ترجیح می دهند، سالمندان خود را به مراکز شبانه روزی نگهداری از سالمندان بسپارند. به همین دلیل سازمان های درگیر در این حوزه باید برای فرهنگسازی در این زمینه نیز قدم بردارند؛ درحالی که شهروندانی که قصد استفاده از خدمات این مراکز را دارند، می توانند با مراجعه به سایت سازمان بهزیستی، آدرس آنها را به دست بیاورند.

شرایط پذیرش در مراکز نگهداری روزانه سالمندان

افرادی که 60 سال به بالا دارند، می توانند از خدمات این مراکز استفاده کنند. سالمندان یا از سوی سازمان بهزیستی به این مراکز معرفی می شوند یا خودشان به آنها مراجعه می کنند. نکته اینجاست که این افراد باید خودشان بتوانند به مرکز رفت و آمد کرده و از نظر شناختی و ذهنی قادر به برقراری ارتباط با دیگران باشند.

افزون بر این باید یادآور شد سالمندانی که قصد استفاده از خدمات چنین مراکزی را دارند صرفا نباید مشکل جسمی داشته باشند، زیرا آنها می توانند برای حل مسائل روحی، روانی و اجتماعی نیز به مراکز نگهداری روزانه سالمندان مراجعه کنند.

شیرازی خواه یادآور می شود: سالمند وقتی به این مرکز می آید از سوی پزشک ارزیابی جامع شده و از نظر جسمی، اجتماعی، روحی و روانی بررسی می شود، سپس براساس نتایج این ارزیابی، برای او برنامه درمانی تنظیم می شود.

این درحالی است که ارزیابی های این مراکز از سالمندان هر سه یا شش ماه یکبار تکرار می شود تا برای آنها برنامه های درمانی جدید تنظیم شود.

بخش دیگری از خدمات این مراکز که شامل خدمات توانبخشی اجتماعی است با توجه به هدف افزایش سازگاری سالمندان با محیط و حل مشکلات اجتماعی آنها ارائه می شود.

حسین رحیمی، رئیس پلیس راهنمایی و رانندگی تهران بزرگ درباره مرحله جدیدی از ساماندهی و برخورد با موتورسواران متخلف که از امروز به اجرا درمی آید، به جام جم می گوید: این طرح چند بخش دارد، قسمت اول، طرح برخورد ارشادی و آموزشی با موتورسیکلت سواران متخلف است.

پلیس راهور با تشکیل 30 کلاس در مناطق 22 گانه تهران برنامه ای را تدارک دیده تا موتورسواران متخلف با شرکت در کلاس های آموزشی از مخاطره آمیز بودن تخلفات خود هر چه بیشتر اطلاع پیدا کنند.

رحیمی می افزاید: در این طرح ماموران پلیس ماموریت دارند، موتورسواران متخلف را متوقف کرده و آنها را به کلاس های آموزشی هدایت کنند.

باید یاد آور شد که در این طرح پلیس موتورسیکلت متخلفان را توقیف نمی کند، بلکه بعد از این که موتورسواران آموزش یک ساعته خود را پشت سرگذاشتند، موتورسیکلت آنها دوباره در اختیارشان قرار می گیرد.

پلیس پیش بینی می کند، روزانه حدود 3000 موتورسوار متخلف را در کلاس های آموزشی شرکت دهد. البته این عدد با توجه به ظرفیت کلاس های آموزشی پیش بینی شده است.

رحیمی یادآور می شود: وسیله نقلیه متخلفان در نزدیک ترین نقطه به محل کلاس های آموزشی که در 22 منطقه تهران دایر است، متوقف شده و موتورسواران متخلف بعد از کلاس های یک ساعته موتور خود را تحویل می گیرند.

مسافر اضافه ممنوع

بخش دیگری از طرح پلیس راهور که تاکنون بی سابقه بوده و قرار است از امروز اجرایی شود، این است که ماموران پلیس به موتورسوارانی که سرنشین اضافه سوار می کنند، دستور ایست داده و از سرنشین درخواست می کنند تا پیاده شود.

باید تاکید کرد که در این طرح نیز موتورسیکلت فرد خاطی توقیف نمی شود، بلکه بعد از پیاده شدن سرنشین اضافه راکب موتور سیکلت می تواند به مسیر خود ادامه دهد.

رئیس پلیس راهنمایی و رانندگی تهران بزرگ عنوان می کند: معمولا سوانح و حوادث در این بخش تاسف بار است، حادثه های زیادی داشته ایم که سرنشینان و موتورسوارانی که سه تا چهار مسافر سوار کرده اند، در تصادفات جان خود را از دست داده اند. به هر حال موتورسواران متخلف باید یاد بگیرند که جان خود و دیگران را به خطر نیندازند.

این در حالی است که در کارت موتورسیکلت ها نیز قید شده که موتورسیکلت وسیله ای تک سرنشین است یعنی فقط راکب موتورسیکلت می تواند سوار آن شود یا حداکثر در کشورمان موتورسیکلت های وجود دارد که ظرفیت دو نفر را داد. به همین دلیل باید گفت سوار کردن بیش از یک مسافر از سوی راکبان موتورسیکلت به طور قطع تخلف است.

رحیمی بیان می کند: اگر موتورسوار یک مسافر سوار کرده باشد و هر دوی آنها مجهز به کلاه ایمنی باشند، ماموران پلیس موتورسیکلت را متوقف و جریمه نمی کنند.

برخورد قهرآمیز پلیس

مرور آمارهای پزشکی قانونی از این حکایت دارد که موتورسیکلت سواران متخلف سهم زیادی از مرگ و میرها را در سال به خود اختصاص می دهند. برای نمونه در سال گذشته حدود 14 هزار و 430 نفر در تصادفات موتورسیکلت مجروح شده اند، چنانچه این آمار را با سال 1390 مقایسه کنید متوجه افزایش 3400 نفری آن خواهید شد. به همین دلیل پلیس برای موتورسیکلت سواران متخلفی که دست به رفتار های پرخطر می زنند قانون های سفت و سختی را اجرا کرده و می کند.

رئیس پلیس راهنمایی و رانندگی تهران بزرگ در این باره می گوید: برخورد جدی ما با موتورسوارانی که اقدام به حرکات مخاطره آمیز می کنند، ادامه دارد به همین دلیل کفی های ما در مناطق مختلف شهر مستقر است تا موتورسیکلت متخلفان را به پارکینگ منتقل کند.

تخلفاتی مانند استفاده نکردن از کلاه ایمنی، حرکت در جهت مسیر خلاف، حرکت از محل عبور عابر پیاده، حرکات مخاطره آمیز مانند لایی کشیدن و تک چرخ زدن، عبور از خط ویژه و حمل بار نامتعارف سبب انتقال موتورسیکلت متخلفان به پارکینگ می شود. البته باید موتورسیکلت های دودزا و فرسوده را نیز به این فهرست اضافه کرد، زیرا پلیس از امروز با این تخلفات به صورت جدی برخورد خواهد کرد.

بانک اطلاعاتی متخلفان

رحیمی با بیان این که کارشناسان پلیس راهور اقدام به تاسیس بانک اطلاعاتی موتورسیکلت سواران متخلف کرده اند، ادامه داد: برای موتورسوارانی که تکرار تخلف دارند، پیش بینی کرده ایم که اگر این افراد 30 نمره منفی بگیرند علاوه بر اعمال قانون و ابطال گواهینامه موتورسیکلت دیگر نتوانند گواهینامه رانندگی نیز بگیرند.

طرح های جدید پلیس به صورت آزمایشی در تهران اجرا خواهد شد، این در حالی است که معمولا طرح های پلیس راهور بعد از پشت سر گذاشتن مراحل آزمایشی در سراسر کشور اجرایی می شود.

مهدی آیینی

برخلاف نام پرابهتی که دارند، این روزها برای زنده ماندن باید از هفت خان رستم بگذرند. اگر شانس بیاورند و گلوله شکارچی‌ها خطا برود، اگر طعمه‌های مسموم گله‌داران زمینگیرشان نکند، اگر گرفتار سگ‌های گله نشوند و اگر به دلیل ساخت جاده در زیستگاه‌هایشان با خودروها تصادف نکنند؛ به طور حتم نبود طعمه و منابع غذایی سبب سوءتغذیه آنها شده و جانشان را خواهد گرفت. این ماجرای تاسف بر انگیز پلنگ های ایران است؛ گربه سانی که بعد از منقرض شدن شیر و ببر ایرانی حالا لقب بزرگ ترین گربه سان ایران را یدک می کشد و برخلاف انتظار، این روزها برای بقا با خطرات زیادی دست و پنجه نرم می کند.

روز گذشته مدیرکل محیط زیست فارس درخصوص پیدا شدن یک لاشه پلنگ در استهبان به ایسنا گفت: برخلاف آنچه رسانه ها اعلام کردند، مطالعات اولیه نشان می دهد مرگ این پلنگ بر اثر سوءتغذیه بوده، نه طعمه مسموم.

او تاکید کرد که هیچ گونه آثاری از گلوله روی لاشه حیوان دیده نشده و به احتمال قوی این پلنگ به دلیل جدا شدن از قلمرو اصلی و کوچک شدن زیستگاه و ضعف و سوءتغذیه تلف شده است.

نکته اینجاست که همه دلایلی که مدیرکل محیط زیست استان فارس مطرح می کند، جای دفاع برای خود او و هیچ کدام از مقام های مسئول سازمان حفاظت محیط زیست کشور باقی نمی گذارد؛ زیرا به دلیل تصمیم های اشتباهی که تاکنون برای محیط زیست کشور گرفته شده، کار بزرگ ترین گربه سان کشور به جایی رسیده که جانداری مانند او که در راس هرم جانوری قرار دارد، باید به دلیل سوءتغذیه یا اقدام های خصمانه برخی از دامداران به سمت انقراض سوق داده شود.

این در حالی است که باید تاکید کرد که ندانم کاری برخی مسئولان نیز به این وضع نابسامان دامن زده و سبب وخامت شرایط زندگی پلنگ ها در کشور شده است؛ زیرا ساخت وساز در زیستگاه های این پستاندار سبب محدود شدن طعمه ها و منابع غذایی این جاندار شده و پلنگ ها که تا مدتی قبل قوچ و آهو شکار می کردند، اکنون برای شکار خرگوش و گراز نیز با مشکل روبه رو هستند و ناچار می شوند که برای تهیه غذا، خود را به حاشیه شهرها و روستاها برسانند، اما درست در همین موقع به دلیل نبود برنامه آموزشی برای دامداران و مردم محلی، آنها به اشتباه برای دفاع از خود و گله هایشان کمر به کشتن پلنگ یا دیگر حیوانات وحشی می بندند.

افزون بر این ساخت جاده در زیستگاه های پلنگ سبب شده در شش سال گذشته 14 قلاده پلنگ به دلیل تصادف با خودرو تلف شوند.

این در حالی است که سازمان حفاظت محیط زیست با جلوگیری از ساخت وساز در زیستگاه ها، محدود کردن صدور پروانه شکار و جبران بموقع خسارت دامداران می تواند مانع از تلف شدن بزرگ ترین گربه سان کشور و در خطر انقراض گرفتن پلنگ ها شود.

تاکنون آمار دقیقی از معلولان کشور ارائه نشده و کارشناسان در این خصوص نظرات مختلفی دارند. آنچه که مشخص است براساس آمارهای جهانی 10 تا 15 درصد جمعیت کشورهای در حال توسعه دچار معلولیت هستند، اما در این میان چهار تا پنج درصد افراد دچار معلولیت جدی هستند که نیاز به خدمات ویژه دارند.

با توجه به این آمار می توان گفت در کشور حدود سه میلیون معلول وجود دارد که نیاز به توجه و خدمات سازمان یافته ای دارند.

افزون بر این با توجه به گفته های همایون هاشمی، رئیس سازمان بهزیستی می توان تاکید کرد که این سازمان در حوزه اشتغال و حمایت اجتماعی برای معلولان ضعیف عمل کرده است.

هاشمی در این باره گفت: این دو حوزه موضوعاتی هستند که چند وجه دارند و باید تاکید کرد سازمان بهزیستی برای رفع آنها 100 درصد ابزار لازم را در اختیار ندارد.

شهری که با معلولان قهر است

در نشست خبری روز گذشته پرسش هایی نیز درخصوص نامناسب بودن فضای شهری برای معلولان مطرح شد، رئیس سازمان بهزیستی در این باره افزود: بهزیستی نباید در این باره پاسخگو باشد، زیرا مناسب سازی شهری دست ما نیست، به همین دلیل این پرسش ها را باید از اشخاصی که مسئول هستند پرسید، چون این روزها اگر ما جلوی ساختمان خود تغییراتی بدهیم، باید جوابگو باشیم.

به گفته هاشمی، سازمان بهزیستی در این خصوص پیگیری های زیادی داشته و جلسات متعددی برگزار کرده است.وی ادامه داد: نامه نگاری های زیادی با سازمان های مختلف شده و برای بهبود مناسب سازی شهری برای معلولان استانداردهایی را تعریف کرده و افراد زیادی را آموزش داده ایم.

به نظر می رسد سازمان بهزیستی برای مناسب سازی شهری فقط به نامه نگاری بسنده کرده، این در حالی است که تصمیم های این سازمان نیز از سوی دیگر نهادها آن طور که باید جدی گرفته نشده و اراده ای برای عمل به آنها وجود ندارد.

مسکن معلولان

یکی از نیازهای معلولان که مسئولان سازمان بهزیستی نیز بر آن تاکید دارند، بحث تامین مسکن این افراد است.

براساس قانونی که سال 83 به تصویب رسید، دولت باید برای خانه دار شدن معلولان، تعدادی مسکن اجاره به شرط تملیک در اختیار این افراد قرار دهد؛ هرچند که مسئولان بهزیستی در گزارش صدروزه خود از واگذاری بیش از 4000 واحد مسکونی به مددجویان خبر دادند، اما روند آماده سازی این منازل باید سرعت بیشتری به خود بگیرد.

به گفته هاشمی، با توجه به طرح «نهضت مسکن» قرار بود 200 هزار مسکن در اختیار مددجویان سازمان بهزیستی قرار بگیرد، در این میان فقط 10 درصد از این مسکن ها در مراحل اولیه ساخت قرار دارند و بقیه در مرحله جلوتری هستند.

وی اظهار کرد: تاکنون حدود 65 هزار واحد مسکونی تحویل مددجویان شده و تا پایان نیز 35 هزار واحد مسکونی در اختیار مددجویان این سازمان قرار خواهد گرفت.

این در حالی است که نمی توان از سازمان بهزیستی توقع داشت به تنهایی تمامی نیازهای معلولان کشور را پوشش دهد.

این سازمان باید با همکاری بیشتر با مراکز مردم نهاد و خیریه ها برای بهبود شرایط معلولان و نیازمندان کشور قدم بردارد.

شیوه های نوین توانبخشی

به گفته رئیس سازمان بهزیستی، بیش از 60 درصد از منابع این سازمان در حوزه توانبخشی هزینه شده و آنها تلاش می کنند تا شیوه های نوین توانبخشی را نیز گسترش دهند.

وی عنوان کرد: به نظر ما، بهترین مراقب ها خواهران و مادران آموزش دیده معلولان هستند. هدف ما این است که با مشارکت معلولان و خانواده هایشان، خدمات در منزل سازمان بهزیستی را تقویت کنیم.

هاشمی درباره سرنوشت قانون جامع حمایت از حقوق معلولان نیز ابراز کرد: اکنون این قانون در کمیسیون اجتماعی دولت در حال بررسی است و تلاش ما این است که سریع تر این قانون را تصویب کنیم.

خراسان دارای بیشترین معلول روستایی

کارشناسان سازمان بهزیستی تاکنون در مناطق محروم 324 هزار و 213 معلول را شناسایی کرده اند. این در حالی است که 261 هزار نفر از آنان از خدمات این سازمان بهره مند شده اند.

رئیس سازمان بهزیستی کشور با بیان این که این معلولان در بیش از 300 شهر و 18 هزار روستا شناسایی شده اند، تصریح کرد: مددکاران ما به محل هایی می روند که معلولان امکان دسترسی به خدمات ما را نداشته و سازمان ما را نمی شناسند.

وی یادآور شد: تعداد معلولان روستایی در استان های خراسان رضوی، شمالی و جنوبی بیشتر از دیگر استان های کشور است.

هاشمی درخصوص واگذاری پلاک ویژه معلولان ابراز کرد: سال گذشته 9344 نفر پلاک مخصوص معلولان گرفتند و امسال نیز 11 هزار و 562 معلول این پلاک را دریافت کرده اند.

رئیس سازمان بهزیستی با بیان این که بهزیستی 100 درصد شهریه 16 هزار دانشجو را پوشش داده، یادآور شد: با تلاش مددکاران سازمان، آمار پشت نوبتی های کاشت حلزون به صفر رسیده است، این در حالی است که 1800 کودک از کمک های مالی بهزیستی برای کاشت حلزون بهره برده اند.

 16 هزار معلول مجهول الهویه

800 هزار قاچاقچي مواد مخدر مصرفي معتادان کشور را تامين مي کنند

از سنتي به صنعتي
اين در حالي است که تقاضا براي مصرف مواد مخدر در کشور به سمت مواد مخدر صنعتي پيش مي رود و متاسفانه موادي نظير شيشه در کشور توليد مي شود و به نظر مي رسد براي کنترل مصرف کنندگان چنين موادي بايد روي فرهنگ سازي و آگاه کردن خانواده ها سرمايه گذاري کرد، زيرا مواد اوليه مخدر شيشه نيازي به عبور از مرزهاي کشور ندارد و در داخل کشور وجود دارد.

دليل مصرف؛ کسب لذت و تفريح
معاون کاهش تقاضا و مشارکت هاي مردمي ستاد مبارزه با مواد مخدر نهاد رياست جمهوري اظهار کرد: ما در کاهش عرضه ابتکار عمل نداريم، کنترل و مديريت چرخه نيز در اختيار ما نيست. ما در همسايگي افغانستان هستيم؛ کشوري که 80 درصد ترياک جهان را تامين مي کند.
وي در ادامه با بيان اين که ده ميليون نفر در جهان قاچاق مواد مخدر را در دست دارند، گفت: اين افراد نيز با ما مذاکره نمي کنند. به گفته دين پرست، يکي ديگراز دلايل رشد مصرف مواد مخدر در کشور اين است که قاچاقچيان سود زيادي مي کنند. براي نمونه قاچاقچيان ايراني سالانه سه ميليارد دلار سود به دست مي آورند.
وي تاکيد کرد: اولين هدف ما بايد مصون نگهداشتن جامعه سالم باشد.
دين پرست به بررسي علل تمايل مخاطبان به مصرف مواد مخدر اشاره و بيان کرد: براساس بررسي هاي ما در سال 90 کسب لذت، کنجکاوي و تفريح از عمده دلايل مصرف کنندگان بوده است.
به گفته وي، 800 هزار قاچاقچي مواد مخدر يک ميليون و 325 هزار نفر معتاد کشور را تامين مي کنند، اين درحالي است که برخي معتادان، قاچاقچي نيز هستند.
براساس آمارهاي موجود، در سال 84 روزانه 13 نفر به دليل مصرف مواد مخدر در کشور جان خود را از دست مي دادند، اين درحالي است که در سال گذشته 3850 نفر به دليل مصرف مواد مخدر فوت کرده و بر اساس آمار در اين سال روزانه هشت نفر جان خود را از دست دادند.

مصرف 17 درصدي در ايران
سومين کارشناسي که در برنامه پشت تريبون رفت، اميرحسين قاضي زاده هاشمي، عضو کميسيون اجتماعي مجلس بود. به نظر او اعتياد بيماري اجتماعي است و وقتي نرخ طلاق و ديگر مشکلات اجتماعي در جامعه افزايش پيدا کند آمار اعتياد نيز افزايش مي يابد.
وي با بيان اين که تا سال 76 تمرکز مبارزه بر عرضه مواد بود، عنوان کرد: آن موقع ما کمتر از 5 درصد موفقيت داشتيم و وقتي رويکرد را تغيير داديم، سطح موفقيت رشد بيشتري داشت. به گفته اين نماينده مجلس، اکنون 17 درصد مواد مخدري که در افغانستان توليد مي شود، در کشور به مصرف مي رسد، اين در حالي است که کشور هزينه زيادي هم بابت ترانزيت مواد مخدر متحمل مي شود.
قاضي زاده با بيان اين که مواد مخدر جديد در خانه و آشپزخانه ها قابل توليد است، بيان کرد: اين ماجرا کار را براي برخورد با شبکه هاي مافيايي سخت مي کند.
به نظر مي رسد براي مقابله با توليدکنندگان مواد مخدر در کشور فضا بايد براي توليدکنندگان ناامن شده و از طرفي استفاده از خدمات در حوزه درمان افزايش پيدا کند.

در مبارزه موفق نبوده ايم
موسي قرباني، مستشار ديوان عالي کشور و کارشناس مسائل حقوقي بر اين باور است که براي مبارزه با مواد مخدر در کشور بايد به مهار عرضه توجه کرد.
وي اظهار کرد: مواد مخدر موضوعي است که روي آن اجماع جهاني وجود دارد و حتي از مبارزه با تروريست اتفاق نظر بيشتري روي آن وجود دارد.
به گفته قرباني، ما در بحث مبارزه کمترين توفيق را داشته ايم، پليس و قوه قضاييه در خصوص موضوع هايي مانند اشرار و ترافيک موفق بوده اند، ولي در زمينه مبارزه با مواد مخدر توفيق کمي داشته اند.

4000 شهيد و 12 هزار جانباز
علي مويدي، رئيس پليس مبارزه با مواد مخدر ناجا نيز يکي ديگر از کارشناسان برنامه «مناظره» بود. او معتقد است که اولويت بايد مهار عرضه مواد مخدر در کشور باشد.
وي با بيان اين که عملکرد نظام جمهوري اسلامي ايران در مبارزه با مواد مخدر در جهان زبانزد است، ابراز کرد: ما در مهار عرضه مواد مخدر الگو هستيم، ما در راه مبارزه با مواد مخدر 4000 شهيد و 12هزار جانباز داشته ايم.
در ادامه مناظره مستشار ديوان عالي کشور با اشاره به اين که نيروي انتظامي اقدامات خوبي داشته، اما رضايت کاملي در خصوص انسداد مرزها ندارد، بيان کرد: آنها اعتقاد دارند بايد در اين بخش اعتبارات تخصيص پيدا کند.
معاون کاهش تقاضا و مشارکت هاي مردمي ستاد مبارزه در مقابل اين اظهار نظر تاکيد کرد: ما مي توانيم جلوي توزيع مواد مخدر در زندان ها را بگيريم.
به نظر مي رسد بين مسئولان کشور براي مبارزه با مواد مخدر اجماعي وجود ندارد، بر اين اساس بايد تاکيد کرد که برگزاري چنين نشست هايي مي تواند سبب مطرح شدن مشکلات موجود شود و کارشناسان به هدفي واحد دست پيدا کنند، زيرا تا زماني که در اين حوزه نتوان هدفي مشخص را پيگيري کرد، به طور حتم مبارزه با مواد مخدر راه به جايي نخواهد برد. افزون بر اين مسئولان کشور بايد بودجه اي را براي فرهنگ سازي، ايجاد اشتغال و فراهم شدن امکانات تفريحي براي جوانان و خانواده ها در نظر بگيرند، زيرا مواد مخدر صنعتي اين روزها در کشور توليد شده و با مسدود کردن کامل مرزها نيز نمي توان ميزان عرضه را کاهش داد، بنابراين کاهش تقاضا که فقط با آگاه شدن خانواده ها و جوانان شدني است، مي تواند در اين زمينه موثر باشد.

مهدی آیینی

هر سال تعداد زیادی از گونه‌های جانوری کشورمان قربانی تصادفات جاده‌ای و ندانم کاری انسان‌ها می‌شود، از جانورانی مانند گربه تا یوزپلنگ، روباه و انواع حیوانات وحشی که در کشورمان زندگی می‌کند. نکته اینجاست که مرگ حیواناتی مانند گربه ها در شهرها به موضوعی عادی بدل شده تا آنجا که برخی انسان های روانپریش برای زیرگرفتن و کشتن حیوانات با یکدیگر رقابت می کنند.

متاسفانه به دلیل این که در کشورمان قانونی برای برخورد با این افراد وجود ندارد و سازمان های مردم نهاد هم آن طور که باید و شاید فعال نیستند، حاشیه امنی برای این افراد به وجود آمده است.

افزون بر این، بیشتر مردمی که به طور اتفاقی با این حیوانات تصادف می کنند، نمی دانند برای کمک به حیوان زخمی چه باید انجام دهند، به همین دلیل جاندار زخمی را کف خیابان رها کرده و راه خود را در پیش می گیرند.

این در حالی است که این افراد حداقل می توانند با تماس با نهادهای مردمی مانند انجمن حمایت از حیوانات برای نجات جان حیوان آسیب دیده تلاش کنند البته این اوضاع در جاده های برون شهری برای حیوانات خطرناک تر است، زیرا انسان با تخریب زیستگاه های حیات وحش و ساخت جاده و معادن در این مناطق سبب کاهش منابع غذایی آنها شده و به همین دلیل گونه های جانوری ناچارند برای تامین غذا به شهر و روستاها نزدیک شده و متاسفانه تعدادی از آنها به دلیل تصادف با خودرو های عبوری تلف شوند.

بر اساس آمارهای منتشر شده در شش سال اخیر دلیل 70 درصد مرگ و میر گونه های جانوری در کشور تصادفات جاده ای اعلام شده است.

برای نمونه در این مدت 16 یوزپلنگ، 14 پلنگ، 9 گربه کاراکال، 104روباه و 21 گرگ به دلیل تصادف با خودرو کشته شده اند.

از این گذشته برخی از این گونه ها در خطر انقراض قرار داشته و هر سال برای حفظ آنها برنامه هایی در کشور اجرا می شود به همین دلیل تلف شدن آنها در جاده ها هزینه جبران نشدنی به کشور تحمیل می کند.

این در حالی است که مسئولان با برنامه ریزی برای حل مشکلاتی مانند تخریب زیستگاه حیات وحش، نبود تابلو و علائم هشداردهنده در جاده ها و ساخت و ساز در مناطق حفاظت شده می توانند برای نجات جان گونه های جانوری قدم بردارند.